2007/Jan/20

คุณเคยมีเพื่อนสนิทสักคนไหม
คนที่มันบ้าๆบอๆ แต่กล้าลุยกับคุณทุกสถานการณ์

ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องถูกหรือผิด... ถึงไหนถึงกัน

... เวลาที่คุณอยู่ใกล้มันคุณเองก็บ้าบอไปกับมันด้วย
คุณกลายเป็นเด็กในร่างยักษ์ หลุดพ้นจากขอบเขต กฏเกณฑ์ต่างๆ

ในหัวของคุณเต็มไปด้วยจินตนาการ

โครงการร้อยแปดพันเก้าที่คุณจะทำกับมัน

... คนที่มีเรื่องเล่าสู่กันฟังไม่รู้จบ
คนที่คุณไม่ต้องคอยแคร์ความรู้สึกมันสักเท่าไหร่

มันทำให้คุณเป็นตัวของตัวเอง

... คนที่ค่อยๆหายตัวไปในกาลเวลา
แต่แว๊บ..เข้ามาเสมอเวลาที่คุณอ่อนแอ...

.. วันนี้ เพื่อนคนนั้นของคุณอยู่ที่ไหน
ยังอยู่ใกล้ๆ คุณอยู่หรือเปล่า คุณยังโทรหามันอยู่ไหม

มันยังบ้าๆ บอๆ อยู่เหมือนเดิมหรือเปล่า

... หรือว่าคุณเองที่มีความบ้าในเลือดน้อยลง
คุณไม่เจอมันนานแค่ไหนแล้ว ไม่ได้มองตาคุยกันนานแค่ไหน

นานแค่ไหนที่คุณไม่ได้สัมผัสเพื่อนของคุณอย่างเดิม

หรือคุณเองก็ลืมความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว

ที่คุณไม่กล้าวิ่งไล่เตะมันอย่าอ้างว่าคุณอายุมากขึ้น
ที่คุณไม่กล้าแย่งของกินจากมือมัน

อย่าอ้างว่าคุณมีมารยาท

คุณกลับไปเยี่ยมบ้านต่างจังหวัดโดยไม่ชวนมัน

อย่าอ้างว่าถึงชวนมันก็คงไม่ว่าง

... อะไรที่เปลี่ยนไป...เวลาหรือความรู้สึก
สังคม... หรือความสัมพันธ์... อะไรที่เปลี่ยนแปลง

คุณ หรือเขา... หรือใคร...คุณถามตัวเองหรือเปล่า

หรือรอให้ใครถาม

รู้สึกอย่างไรที่เขาเปลี่ยนไป แล้วเคยถามเขาไหม

เขารู้สึกอย่างไร... ที่คุณเปลี่ยนไป

หากเกิดคำถามเหล่านี้ขึ้นในใจ
ไม่ว่าคุณจะมีคำตอบหรือไม่

ไม่ว่าคุณจะต้องการคำตอบหรือเปล่า

ขอบเขตหรือกฏเกณฑ์ที่คุณไม่เคยมีกับเพื่อนคนนี้

มันเกิดขึ้นแล้วต่อหน้าต่อตาคุณ

แต่คุณก็ตอบกับตัวเองว่า"ช่างมัน"

ปล่อยให้เพื่อนคนนึงกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนต่อไป

...แต่ถ้าคุณไม่เคยตั้งคำถามเหล่านี้เลย
รู้ไว้ด้วยคุณเสียเพื่อนดีๆ ไปคนนึง

และโลกนี้มีคนแปลกหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกคน

ปล.คุณรู้ไหม ขณะที่คุณกำลังนั่งอยู่ตรงนี้
เพื่อนคนนั้นของคุณ...อาจจะถามตัวเองอยู่ก็ได้

ว่ามันทำผิดอะไร...มันจึงเลือนหายไปจากชีวิตคุณ

....อ่านแล้วนึกถึงตัวเองเลยอ่ะ....ตอนเรียนมัธยม มหาลัย ได้เจอเพื่อนทุกวัน เพื่อนสนิทที่คบกันมาสิบปีก็ได้เจอกันบ่อยๆ ได้คุย เล่น บางครั้ง..มีปัญหา ก็ปรึกษากับเพื่อน ถ้าไม่มีเพื่อนในตอนนั้น ก็คงไม่มีเราตอนนี้...(คุ้นๆประโยคนี้มะ)

พอเรียนจบมหาลัย...ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป...เราทำงานอยู่กทม.สักพักก็แต่งงานมาอยู่ต่างจังหวัด ส่วนเพื่อนที่สนิทกันจริงๆก็ยังเรียนโทอยู่....เวลาไม่ตรงกัน ไม่เจอกันง่ายๆ เหมือนเมื่อก่อน....รู้สึกแย่...ที่ต้องเสี่ยงกับการสูญเสียความสัมพันธ์เก่าๆ...เส้นด้ายเล็กๆที่เชื่อมเราไว้ มันคงไม่ขาดหรอก...แต่มันคงไม่แข็งแรงเหมือนเดิม...ถ้าให้เราบอกเพื่อนคนนั้น เราคงอยากบอกว่า...เรายังรักพวกแกเสมอนะ อยากไปเที่ยว อยากร้องคาราโอเกะ อยากเม้าท์แตกด้วยกันกับพวกแกอีก....

คิดถึงเสมอ...

Comment

Comment:

Tweet


จริงอย่างที่ว่านะโดนเลยอ่ะมั่กๆ
#4 by noi (202.143.139.114) At 2007-12-19 09:16,
โตขึ้น ต่างคนต่างก็มีภาระของตัวเองฮะ คิดถึงกันก็ติดต่อกัน มีความสุขกันคนละเส้นทาง แต่ก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ฮิ้วๆ เพลงนี้ฟังแล้วรู้สึกดีครับ
#3 by ||•Ritz_DD At 2007-01-25 21:26,
เป็นคนที่มีเพื่อนเยอะค่ะ และมีที่สนิทๆคุยกันได้ทุกเรื่อง หลายคนเหมือนกัน โชคดีค่ะที่เป็นกลุ่มที่เหนียวแน่น คบกันตั้งแต่ ม.1 มาจนถึงตอนนี้ ทำงานแล้ว ถึงแม้จะแยกย้ายอยู่ห่างกันไปบ้าง บางคน แต่ก็ติดต่อ โทรคุยกัน นัดเจอกัน อยู่เป็นประจำ มีปัญหาก็คอยช่วยเหลือกัน
มิตรภาพแห่งความเป็นเพื่อนเป็นมิตรภาพที่ไม่มีวันจางหายไปเลยจริงๆ
#2 by cha_ame At 2007-01-21 20:57,

อ๊ะ...มีจ๊ะมีตั้งหนึ่งคนแน่ะ ทุกวันนี้ยังคิดถึงไม่เคยลืม
เป็นเพื่อนที่น่ารัก และรักมากเยยยยยย
#1 by P Pu At 2007-01-21 14:38,

โลมาน้อย
View full profile